न बरसता घन गेले परतुन
न बरसता घन गेले परतुन
कळ आली खोल उगा अंतरातुन
दडल्या होत्या आशा पोटी
बांधल्या पदराच्या गाठी
उदास गीत उमटले ओठातुन
न बरसता घन गेले परतुन
समजावु किती कशी मनाला
गोड अशी ओढ़ हृदयाला
निसटाले जणू काही काळजातुन
न बरसता घन गेले परतुन
प्रीतीच्या झुल्यावर झुलले गं
प्रेमाला त्याच्या भुलले गं
आता काटे बसले ईथेच रुतुन
न बरसता घन गेले परतुन
पृथा॥
No comments:
Post a Comment