न बरसता घन गेले परतुन

न बरसता घन गेले परतुन
कळ आली खोल उगा अंतरातुन

दडल्या होत्या आशा पोटी
बांधल्या पदराच्या गाठी
उदास गीत उमटले ओठातुन
न बरसता घन गेले परतुन

समजावु किती कशी मनाला
गोड अशी ओढ़ हृदयाला
निसटाले जणू काही काळजातुन
न बरसता घन गेले परतुन

प्रीतीच्या झुल्यावर झुलले गं
प्रेमाला त्याच्या भुलले गं
आता काटे बसले ईथेच रुतुन
न बरसता घन गेले परतुन
पृथा॥

ते..
ते
'त्यां'च्या गावाला
खरंच जायचय एकदा
तिथे ते घोळक्याने
सारे उभे असतात
शांत , एकटक बघत
त्यांचे डोळे कधीच दिसत नाहीत
त्यांचा आवाजही कधीच ऐकू येत नाही
तरीही ते बोलतात ,कुजबुजतात
दुरुनच ते न्याहाळत असतात
आपल्याला ..
आणि आपल्यातल्याच कोणालातरी
कदाचित त्यांनाही यायचं असेल
आपल्या गावाला..
कदाचित..
पृथा..

अम्रुतवेल ..

नाही यौवनाची प्रेरणा
सार्या संसाराचा आधार
खोल भावनेची जोड़
अशी ही अम्रुतवेल

या वेलिवर झूले
मैत्री आणि करुणा
आत्मप्रेमाचे कवच फोडून
होते विश्वाशी एकरूप
अशी ही


पण जेव्हा तिला सुचेना
आत्मपुजेशिवाय काही
तो इतरांचा शत्रु स्वतःचाही वैरी
मग बनते ती विषवेल
अशी ही अम्रुतवेल

पृथा..

एक मखमली नक्षी ..

एक मखमली नक्षी ..
एक सुरकुतीदार मखमली चेह~याची नक्षी
त्यांचा चेहरा म्हणजे एक तलम वस्त्र असतं
अनुभवाच्या सुतानी विनलेलं
प्रत्येक सुरकुती म्हणजे एक धागा
एक कष्टाचा, एक मधल्या आरामाचा
एक आनंदाच्या फुलांचा ,एक दु:खाच्या काटयाचा
एकात थोडी संतापाची पहाट असते
तर एकीत मिश्कीलिची लाट असते
एकीत कुठे अभिमानाची बाब असते
तर एकीत शरमेचिही राख असते
एकीत अनुभवलेल्या सुखाची याद असते
एकीत न अनुभवलेल्याची दाद असते
एक खुप काही असल्याची सुरकुती
तर एक काहीही नसल्याची सुरकुती
एक स्मितेची लकेरही सरकत जाते
कारणाशिवाय सुरकुती बनुन
या सुरकुत्यामधून डोकवणारे
नाक, कान, डोळे, ओठ
सारे मिळुन बनलेली असते
एक सुरकुतीदार मखमली चेह~याची नक्षी
एक मखमली नक्षी
..पृथा..

पुन्हा तेच...

पुन्हा तेच ते झुरणे ,पुन्हा एकटेच उरणे
वाहून सर्वस्व आपुले ,होउन कफल्लक फिरणे

पुन्हा अंधार दाट्तो, चन्द्र चांदण्या वाटतो
झगडून शुक्रासाठी मी, पुन्हा रिकामाच उरतो

पुन्हा मेघ दाटतात, घन ओथंबुन वाह्तात
झेलुनी पाउस सारा ,मी कोरडाच राहतो

पुन्हा सागर भरतो , नभ प्रतिमा दावतो
वेचुनी शिंपले सारे, मोती मला न गवसतो

लडून साऱ्या जगाशी , बदनामी मीच झेलतो
जिंकुनी अवघे विश्व, मी एकटाच उरतो

पुन्हा पहाट होते, पुन्हा सूर्य उगवतो
नव्या उमेदिने जगण्यासाथी, मी पुन्हा जन्म घेतो
मी पुन्हा जन्म घेतो
पृथा ..

मागणे..

ना दाद मागते
ना प्रतिसाद मागते
ना न्यायासाठी कुठल्या
मी वाद मागते

ना शब्द मागते
ना अब्द मागते
ना कवितेवरती माझ्या
मी लुब्ध मागते

ना रंग मागते
ना संग मागते
ना आत्म्यासही माझ्या
मी अंग मागते

ना सुर मागते
ना नूर मागते
ना काळजासाठी या
मी हुरहुर मागते

ना गीत मागते
ना हित मागते
ना जगण्यासाठी साधी
मी रित मागते

ना राग मागते
ना लोभ मागते
ना उरातल्या आगीचा
मी प्रक्षोभ मागते

ना जन्म मागते
ना मृत्यु मागते
या कालचक्राच्या पाशातुन
मी मोक्ष मागते

पृथा..